مقالات, میراث فرهنگی

زبان فارسی ، میراث ارزنده ایران

حکیم ابوالقاسم فردوسی

زبان فارسی بخش مهمی از هویت و فرهنگ جامعه ما، و نماد اتحاد مردم است.

حفظ این میراث فرهنگی ، حفظ هویت ملی ماست!

 

در «روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی و روز پاسداشت زبان فارسی» باید به این نکته اشاره کنیم که: پاسداشت زبان فارسی، احترام به هویت خودمان و گذشتگان مان است، احترام به تاریخ بلند و فرهنگ وسیع سرزمین‌ مان است.

 

اما این میراث مهم ما در پیچ و خم های تاریخ آسیب های فراوانی دیده و حالا شاید به مراقبت و توجه بیشتری نیاز دارد. حفظ زبان فارسی، تنها به معنی عدم استفاده از واژگان عربی و انگلیسی در زبان مان نیست، که وام گرفتن واژگان از زبان های دیگر، اگر به شکل درست انجام شود، خود باعث غنی تر شدن زبان فارسی (و هر زبان دیگری) می شود.

مشکل اصلی را احتمالا باید در جای دیگر یافت.

 

در سال های اخیر و با افزایش میزان فعالیت افراد جامعه در شبکه های مجازی، اتفاقی که نظاره گر آن هستیم، ایجاد آسیب های جدی به زبان فارسی است.

با این حال، توسعه شبکه های اجتماعی تنها دلیل حال بد این روزهای زبان فارسی نیست، به طور مثال، در بخش ادبیات نیز شاهد کم‌کاری ها و ارائه کیفیت متوسط از سوی برخی از فعالین این بخش هستیم؛ ترجمه های ضعیف یا مشکلات اساسی در نگارش برخی از کتاب ها، که در میان شان نام نویسندگان، مترجمان، و ناشران شناخته شده ای هم به چشم می خورد، نگرانی ها درمورد حفظ این زبان را بیش از پیش کرده است.

 

کلیله و دمنه

کلیله و دمنه از آثار تاثیرگذار در ادبیات فارسی

 

 

حال برای تسکین حال آشفته زبان فارسی چه کارهایی می توانیم انجام دهیم؟

 

دقت بیشتر در استفاده از کلمات در فضای مجازی، دقت در انتخاب نویسندگان و مترجمان به هنگام خرید آثار ادبی، آشنا کردن و تربیت ذهن مان با ادبیات صحیح… شما کدام راه را موثرتر می دانید؟ چه روش های دیگری برای پاسداشت زبان فارسی ، این میراث ارزنده سرزمین مان می شناسید؟

 

 

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *